سخنان حکیمانۀ امیر المؤمنین على بن ابیطالب علیه السّلام
یک گناه زیاد است و هزار طاعت کم
ذلت انسان در طمع است
آن که ذلت فقر دارد، نزد خدا عزیز است
پدرت را مراعات کن، تا پسرت ترا مراعات کند
رفاه زندگى در سایهى امنیت است
رتبۀ علم بالاترین رتبه هاست
روزى خود به دنبال تو مىدود، آسوده باش
تولد، قاصد مرگ است
نقل حدیث، موجب نسبت پیدا کردن با پیغمبر- صلّى اللّه علیه و آله و سلّم- است
هنگام غلبۀ هواى نفس، حق را مراعات کن
روشنى دل از خوردن حلال است
ضربهى زبان از ضربت نیزه سختتر است.
هر که به اشرار اعتماد کند گمراه است.
هر که دین به دنیا فروشد گمراه است.
تنگى قلب از تنگى دست مشکلتر است.
هر که دستش تنگ (و ممسک) است سینهاش تنگ است.
دنیا بر اهل بغض و دشمنى تنگ است.
خوشا به حال آنکه عافیت نصیبش شد.
عمر دراز با عبادت، از امتیازات پیمبرانست.
هر که رنجش کم است عمرش زیاد است.
تحصیل ادب به از تحصیل زر است.
هر که امیدش کوتاه است عمرش دراز است.
اطاعت از دشمن نابودى است.
خوشا به حال آن که اهل و عیال (ناصالح) ندارد.
اطاعت خدا غنیمت است.
ظلم، انسان را به خاک هلاک مىافکند.
مظلمهى ستمدیدگان از بین نمىرود.
ظلم، ستمگر را به نابودى مىدهد.
عطش مال از عطش آب سختتر است.
تاریکى ستم، ایمان را تیره مىکند.
سایهى والیان حق، سایهى خداوند است.
سایهى عمر ستمگر کوتاه است.
سایهى کریمان پهناور است.
با قناعت زیست کن تا پادشاهى کنى.
بلند همتى از ایمان است.
عیب سخن، درازى آن است.
سرانجام ظلم وخیم است.
دشمن دانا به از نادان دوست.
گرفتارى آخرت دشوار است، وسیلهى سهولت فراهم کن.
در حفظ (علوم) بکوش نه در جمع کتاب.
کیفر ستمکار مرگ زودرس است.
به دنبال هر شبى روزى است.
هر که سالم است غنیمت برده.
متوکلان گران قدراند.
جوان خردمند، به از پیر بىخرد است.
آن که ترا به بد رفتارى دلالت کند فریبت داده.
هر که ترا بیجا به خشم آورد خیانت کرده.
از مطلب حق غضب کردن، زشت است.
غنیمت مؤمن، به چنگ آوردن حکمت است.
هر که دین به دست
آورده، رستگار شده.
افتخار به فضیلت، به از فخر به نژاد است.
هر که از شر نفس سالم ماند رستگار است.
زیرکى انسان دلیل اصالت اوست.
نجات در راستى است.
هر دلى به چیزى مشغول است.
ناسپاس نعمتش دوام ندارد.
گفتار هر کس معرف ضمیر او است.
پذیرفتن حق از دین است.
